Ons eerste nestje, ons verhaal!

A dream came true…

De meeste van jullie kennen ons al, maar even in het kort. Wij zijn Wesley en Yvonne, woonachtig in Berghem. We wonen aan de rand van de bossen van Herperduin, waar we dan ook dagelijks met onze honden te vinden zijn. Wij hebben (inmiddels drie) twee IJslandse honden, Raena fra Isafold van 5jaar en Yndíslegur (Yndí) fra Isafold van 2.5jaar. Vanaf het besluit voor een IJslandse hond te gaan waren wij er over uit dat we ooit graag een nestje zouden willen fokken. Onze eerste IJslandse hond, Raena, bleek na herhaaldelijk oogonderzoek een zeldzame (nog nooit voorgekomen bij het ras) oogaandoening te hebben. Helaas mochten we met haar geen nestje meer fokken. Een half jaar hierna hebben wij Yndí gekocht, van dezelfde fokker uit dezelfde lijn als Raena, maar met een buitenlandse papa en dus toch een beetje nieuwe bloed. We hebben Yndí uiteraard ook laten onderzoeken, ze bleek VRIJ te zijn van erfelijke oogaandoeningen en HD-A heupen te hebben. Goed nieuws dus, we mogen met haar fokken. We hebben ruim 5jaar op dit moment gewacht, maar dit jaar was het dan eindelijk zover en dan is het wachten tot Yndí oud genoeg is om een nestje te krijgen.

Oktober 2015 is Yndí 2jaar geworden en dus oud genoeg om een nestje mee te mogen fokken. Vanaf dan is het wachten tot ze loops wordt/is en natuurlijk kan niks gaan zoals het meestal gaat, want het zijn geen IJslanders als het niet altijd een tikkeltje anders doen, echte “eigenwijslanders” dus. In Januari van dit jaar was het dan zover, ze begon ander gedrag te vertonen, begon veel te likken en ja hoor ze werd loops. Nou daar gaan we dan, ik heb meteen met dierenkliniek Sleeuwijk gebeld om een afspraak te maken voor de eerste progesterontest, deze test verteld nauwkeurig wanneer een teef dekrijp is, heel belangrijk want we zouden naar Duitsland gaan voor de dekking. Een week later, dinsdag 19 januari, op naar Sleeuwijk voor de eerste progesteron test, toch een beetje spannend allemaal, maar we verwachten nog geen groen licht en dat klopte, haar progesteron was nog erg laag (0.6), op naar huis en over een paar dagen weer terug. Zaterdag 23 januari in de ochtend voordat ik moest gaan werken op naar Sleeuwijk voor de tweede progesterontest. Maar ook vandaag geen groen licht, haar progesteron zat op een waarde van 2.8. Maandagavond 25Januari, de derde progesterontest, ik voelde en hoopte het al, groenlicht! Met een waarde van 8.7 kregen wij het advies mee om de volgende dag naar de reu te rijden voor de dekking. Op naar huis, spullen pakken en nog wat proberen te slapen. We hadden een lange rit van ruim 5uur voor de boeg. Dinsdag 26 januari, vroeg in de ochtend, Raena mag een dagje uit logeren en wij vetrekken met de auto op naar Duitsland. Wat was ik zenuwachtig! Alles liep voorspoedig, we zijn regelmatig onderweg gestopt om onze benen te strekken en om Yndí even uit te laten en te laten drinken. Na zo’n 5.5uur kwamen we aan op bestemming. Een geweldig ontvangst, een warm welkom en we waren nog niet binnen of de reu (Isdalur’s Högni) wist al wat de bedoeling was. Yndí daarin tegen moest even kijken waar ze terecht was gekomen en wat Högni van haar moest, maar na een gesnauw van 1minuut ging ze er al voor staan en liet Högni volledig zijn gang gaan, binnen een half uur was de dekking daar, ze stonden gekoppeld en de eerste dekking was een feit. Het kon niet mooier gaan als hoe het gegaan is. We hadden een hotelletje geboekt in de buurt en de volgende dag zijn we terug naar de reu gegaan voor een twee dekking. We konden het haast niet geloven, maar deze keer ging het nog sneller, de voordeur ging open en Högni zat er al bovenop. Toch nog even snel door het huis naar de tuin kunnen lopen en daar stonden ze meteen weer gekoppeld. Bizar hoe snel en goed het allemaal gegaan is! Nog even lunchen bij de eigenaren van de reu en dan op naar huis, we hadden tenslotte toch weer een reis van 5uur voor de boeg. En dan is het wachten tot de drachtecho, deze stond gepland op dag 30 van de (eventuele) dracht. In deze weken voor de drachtecho begon het gedrag van Yndí al aardig te veranderen, ze was rustig, sliep veel, speelde minder dan anders.. zou ze dan toch echt drachtig zijn? Dinsdag 23 Januari, vroeg in de ochtend hadden wij de afspraak staan, heel fijn want ik was al behoorlijk zenuwachtig en al dacht ik zeker te zijn van Yndís dracht was het toch enorm spannend, zou de dracht bevestigd worden, hoeveel puppen krijgen we te zien?! Nou daar ging we dan, Yndí op de tafel, buikje kaal scheren, gel erop en de echo kan beginnen.. Al gauw zagen we het eerste vruchtje, een zwart rondje met daarin het vruchtje, heel duidelijk, het hartje klopte, het vruchtje is naar schatting 1x2cm. Jeeeeh… Hoe mooi en bijzonder is dat, Yndi IS drachtig!!! Zo op naar de andere vruchtjes… Ja, daar zat nog een zwart rondje, maar helaas bleek deze leeg te zijn en na het verder zoeken naar vruchtzakjes bleek Yndí drachtig te zijn van maar één pup. En nee ik was niet teleurgesteld, ik was enorm blij, beter één dan géén, maar ik maakte me wel meteen zorgen. Een eenling kan “te groot” worden, de pup zou misschien met een keizersnede gehaald moeten worden en als de pup er is vraagt het ook meer aandacht betreft de socialisatie. maar we gaan ervoor! Op advies van andere fokkers hebben we de volgende dag toch nog een “second opinion” drachtecho laten maken in Sleeuwijk. Wederom erg spannend, zouden ze dan toch niet misschien een vruchtje over het hoofd hebben gezien? Maar nee, Yndi is écht drachtig van één pup. Nog zo’n 30dagen te gaan tot de bevalling daar is. Wat een spannende weken waren het, maar ook heel mooi en bijzonder, Yndí vertoonde het complete plaatje van drachtig zijn, ze werd zwaarder, haar tepels begonnen melk te geven, ze gedroeg zich anders dan anders en het allermooiste we konden de pup regelmatig heel goed voelen. Yndí bleef tot het laatst in topconditie, ze wilde nog steeds graag mee wandelen, al hebben we haar de laatste week niet meer mee naar de bossen genomen. Ondertussen de woonkamer verbouwd, de werpkist staat klaar, de warmtelamp hangt en alle voorbereidingen voor de bevalling, de verzorging van moeder en pup zijn getroffen. We hebben rond dag 50 nog een controle-echo gehad om te kijken of alles goed ging met de pup, ze was al best groot en het hartje klopt. Stiekem hoopte we toch nog een beetje dat er nog een pupje verstopt zou zitten, maar dat was niet zo.
Dag 58, de pup is levensvatbaar en vanaf deze dag mag Yndí gaan bevallen, we zijn begonnen met temperaturen om te kijken of er een daling plaats vind en dus de bevalling zal plaats vinden. Dag 63, we hoopte al een paar dagen dat Yndí op de natuurlijke weg zou gaan bevallen van een gezonde pup. De temperatuur is gedaald, poeh!!! Spannend tot en met! En ja hoor, Yndí vertoonde enorm nesteldrang, ze ging graven, likte meer en was erg aan het hijgen. De bevalling zou nu binnen 24 uur plaats gaan vinden. Dag 64, het was een lange nacht, we hadden erg slecht geslapen, Yndí was nog steeds niet bevallen, maar was wel de hele nacht onrustig geweest. Wat nu? We wilde geen onnodig risico nemen en langer wachten. Dus we belde met andere fokkers hoe hun erover dachten wat te doen en ook belde we de dierenarts. We kregen van alle kanten het advies niet langer meer te wachten en de pup te gaan halen met een keizersnede. Dus spullen pakken en op naar de dierenarts. De spanning gierde door mijn lijf, zou alles goed gaan? Met moeder Yndí en de pup? Ik hoopte en duimde me suf. Daar gingen we dan, Yndí kreeg een roesje/ging onder narcose. Ze had een tweede zetje nodig, want mevrouw had duidelijk door dat er iets stond te gebeuren en gaf zich dus niet over. Na het tweede zetje viel ze snel in slaap. We mochten mee tot de operatietafel, maar moesten tijdens de operatie in de wachtkamer wachten. Ik vroeg ze er alles aan te doen om de pup en moeder goed erdoorheen te krijgen. Huilend zat ik in de wachtkamer te wachten, te hopen, te duimen dat alles goed zou gaan. En dan is het moment daar, nog geen kwartier later, ik hoorde de pup huilen/piepen en ik had tranen over mijn wangen lopen van geluk! Al gauw mochten we bij de pup en al zei mijn gevoel het al, ik vroeg meteen wat het was, het was een teefje! En we wisten ook meteen hoe ze zou gaan heten, Ayla Gáfa (Ayla moest en zou ons eerst gefokte teefje zijn en Gáfa staat voor gift/geschenk), haar geboortegewicht was 310gram, een flinke meid dus . Ze was erg onrustig en was opzoek naar haar moeder, maar die lag nog op de operatietafel voor de hechtingen. Toen Yndí klaar was kreeg ze een middeltje zodat ze sneller bij zou komen. Toen ze bijna bij was werd de pup erbij gelegd en besprenkeld met wat vruchtwater wat de dierenarts had opgevangen in een spuitje om zo wat geur mee te geven om de acceptatie makkelijker te laten verlopen. Yndí begon haar meteen te likken en schoonmaken en de pup ging meteen opzoek naar haar tepels om te drinken. Wat was dat mooi om te zien, zo iets onnatuurlijks als een keizersnede, maar moeder natuur wist dat het goed zat en waar ze moest zijn.Wij hebben Raena er ook vanaf het eerste moment bij betrokken, ze was er dus ook bij toen we naar de dierenarts gingen voor de keizersnede en ze heeft ook al gauw kennis gemaakt met de pup, Moeder Yndí vond dit prima, zolang ze maar op gepaste afstand bleef.  Al gauw mochten we Yndí en de pup mee naar huis nemen, een dekentje een warme kruik en de pup in mijn handen met Yndí naast me achterin de auto op naar huis. Wat een ochtend, zo spannend en hectisch en wat was de ontlading groot, het leek wel alsof ik last had van de kraamtranen. Maar gelukkig, alles ging goed. Yndí was en is een geweldige moeder, relaxt, enorm zorgzaam en Ayla is een onwijs tevreden pupje, ze piept nauwelijks en als ze niet drinkt ligt ze heerlijk in haar werpkistje in de woonkamer te slapen. De eerste weken hebben we Ayla elke dag gewogen, ze kwam elke dag ruimvoldoende aan, moeder gaf duidelijke powermelk! Ze groeide hard en het was zo mooi om haar ontwikkeling te zien. Van schuiven naar kruipen en van kruipen naar waggelen door de werpkist. En dan op dag 13 gaan haar oogjes langzaam open, eerst een spleetje om te gluren en op dag 14 zijn haar oogjes dan echt open, kleine ronde blauwe oogjes. De ontdekkingsreis kan beginnen, ze is nieuwsgierig, wil graag knuffelen en probeert al wat te sabbelen en happen in je vingers. Ze zoekt contact met mama, hapt naar haar oren en staart. En ook het drinken wordt al wat wilder, ze zuigt er flink op los. En dan mag ze aan de puppypap, een kleverige bedoeling, maar ze vond het heerlijk om ervan te smikkelen. En ook de eerste ontworming zit er alweer op, een roze pasta, een kleine kliederboel maar Ayla smikkelt het allemaal lekker op. En ook de zindelijkheidstraining is begonnen, de werpkist maakt plaats voor de puppyren, bestaande uit, kleedjes en puppypads om op te plassen, iets wat Ayla al snel door onder de knie had. Wat gaat de tijd toch snel met zo’n pup en wat is het elke dag, elk moment enorm genieten. Ze groeit, speelt, eet, slaapt en het gaat allemaal zo snel. En ook al is het maar één pup, we hebben onze handen er vol aan. Elke dag start ik met het schoonmaken van de puppyren, de puppypads verschonen, de kleedjes verwisselen, de puppyren stofzuigen en dweilen, de drink-en etensbakjes worden schoongemaakt en het water ververst. Week 5 is inmiddels om, de socialisatie is in volle gang, inmiddels krijgt ze 3x per dag vers vlees, dat vind ze heerlijk en ze doet het er enorm goed op. Ze loopt al rond door de hele woonkamer en gaat graag op verkenning. Ontdekken ontdekken ontdekken! Op week 6 mag ze lekker naar buiten, ze is eraan toe, de zindelijkheidstraining gaat verder en ze snapt vrij snel dat ze op het gras mag/moet plassen en poepen. Ze vind het heerlijk om buiten te zijn, te ravotten en te spelen. Ze speelt enorm veel met haar moeder, Yndí. Yndí voedt haar enorm goed op, op een lieve leuke speelse en zorgzame manier maakt ze alles in hondentaal aan haar duidelijk, zo mooi om te zien. Ze mag niet meer bij Yndí drinken, dat wil Yndí niet meer. Ook niet erg, want ze krijgt inmiddels 4x per dag vers vlees en groeit nog steeds als kool! Op de leeftijd van 6weken is Ayla gechipt door de Raad van Beheer en ook heeft ze haar eerste inenting gehad. Nauwelijks onder de indruk, ze lag zelfs te slapen op de tafel bij de dierenarts en had de injecties niet eens door. Nu mag ze langzaamaan de wijde wereld in, de boel gaan verkennen. Deze week is ze mee geweest achterin de fietskar samen met Yndí. Op naar de bossen om daar even een kwartiertje te spelen. Wat doet ze het toch goed allemaal. En ook onze andere hond Raena accepteert Ayla volledig in de “roedel”. In week 8 hebben we Ayla kennis laten maken met andere puppen, iets wat heel belangrijk is omdat ze natuurlijk enigst pup was. De eerste ontmoeting was met een ijslandse pup, een reutje van 3weken ouder, Gisli uit het nest van Keati X Kjoi. Ze gaf zich volledig over en wist in het begin niet zo goed wat haar overkwam, eenmaal los was het één groot feest, rennen, spelen, dollen met zijn twee. De socialisatie gaat verder, ze gaat mee wandelen, ze mag mee naar de bossen en leert daar ook los te lopen, een belangrijke training voor later. Ayla luistert enorm goed en kent al behoorlijk wat “commando’s” zoals, zit, staan, Ayla kom hier, “kijk is” en natuurlijk Ayla NEE! Ze probeert graag uit, zoekt de grenzen op en kan af toe behoorlijk de draak uithangen, maar ja dat hoort er natuurlijk ook een beetje bij!

Inmiddels is Ayla bijna 10weken en ze nog steeds bij ons. En ook al zat het niet in de planning nu al een derde hond te nemen, het is moeilijk een eenling weg te doen, de band is hecht vanaf dag 1, je steekt er zoveel liefde en energie in en het is dan ook nog eens een heerlijk hondje. Ze is een enorme lieverd, luistert erg goed, leert snel, is een echte IJslander in alles, is al bijna zindelijk, kan erg goed alleen zijn en we vinden haar natuurlijk samen met Raena en Yndí het mooiste hondje(s) van de hele wereld! En we vonden het erg belangrijk om deze bijzondere bloedlijn voort te zetten, ze is tenslotte toch de enige die deze lijn voort zou kunnen zetten. Dus blijft ze lekker bij ons, ze past enorm goed in de “roedel”, ze respecteren elkaar en Ayla en Yndí spelen elke dag met elkaar, dat is gewoon elke dag genieten. Ik ben begonnen met de puppycursus, Ayla is een enorm leergrage tante en ze pikt de dingen dan ook heel snel op, hier tegenover staat wel dat ze zich dus ook snel verveelt. Voldoende uitdaging is dus ontzettend nodig. Maar ook Raena en Yndí komen niets te kort, ik ben met hun gestart met behendigheid, lekker één op één bezig zijn, met elkaar werken, dat vinden zij maar ook ik helemaal geweldig!

Ons eerste nestje zit erop, maar wat was/is het een mooie tijd en zo ontzettend bijzonder om mee te mogen maken. We kijken nu al uit naar een volgend nestje.. Maar nu eerst genieten van onze onverwachtse derde IJslandse hond en dus onze roedel van 3!

Liefs, Wesley & Yvonne
En een pootje van Raena Yndí & Ayla
Ayla week 1tm9:
DSC_4597 DSC_5203 DSC_6293DSC_7742 DSC_9096 DSC_9273  DSC_0804 DSC_1384 DSC_2127 DSC_2623